Bu filmi henüz izlemediyseniz, çok şanslısınız. Çünkü Ichi The Killer sizi duygudan duyguya sürükleyip muhtemelen daha önce görmediğiniz bir şey izletecek. Bazı sahnelerde gülerken, bir başka sahnede kendinizi ekrana bakamayacak durumda bulabilirsiniz. Ya da sonradan güldüğünüz sahneyi düşünüp niye güldüm diye düşünebilirsiniz.
Takashi Miike'nin filmi, ilk bakışta aşırı şiddet, kan ve grotesk görüntüleriyle öne çıkan bir yakuza filmi gibi görünse de altında daha derin bir konu yatıyor: acı ile haz, kurban ile fail ve kırılganlık ile şiddet arasındaki ilişki.
Ichi The Killer yalnızca şiddet uygulayan insanların hikâyesini anlatmıyor. Aynı zamanda insanların kendi boşluklarını, arzularını ve travmalarını şiddet aracılığıyla nasıl doldurmaya çalıştığını gösteriyor. Ichi ve Kakihara ise bu dünyanın birbirine zıt gibi görünen ama aslında birbirini tamamlayan iki yüzü.
Bu filmde bir iyi ve kötü yok. Bu filmde sadece kötüler var. O yüzden karakterlerle bir bağ kurulması da mümkün olmayan bir film diyebiliriz. Ha tabii Kakihara’yı biraz havalı bulabilirsiniz, yani sonuçta çoğumuz Joker’i havalı bulmuyor muyuz? Bu da öyle.
Mangadan uyarlama olan bu filmde, sadomazoşist bir yakuza olan Kakihara, gizemli bir şekilde ortadan kaybolan patronunu bulmak için yeraltı dünyasında şiddet dolu bir arayışa girer. Bu arayış onu, çeteleri birbirine düşüren ve ardında vahşi görüntüler bırakan "Ichi" adındaki gizemli bir katille karşı karşıya getirecektir.
Ichi: Ağlayan Bir Katil
Filmimizin ana karakteri Ichi çok zayıf, kırılgan, hassas ve korkak bir genç. Fakat tetiklendiği zaman adeta gözü hiçbir şey görmüyor ve bir kan makinesine dönüşüyor. Üstelik bunu yaparken yaşadığı acı ve korku, uyguladığı şiddetin bir parçası hâline geliyor.
Ichi'yi ilginç yapan da tam olarak bu zıtlık. Karşımızdaki doğuştan gelen bir canavar mı var, yoksa birilerinin manipülasyonu ve yaşadığı travmalar sonucunda canavara dönüştürülmüş bir kurban mı? Film bu soruya net bir cevap vermiyor. Aslında yer yer flashback tarzı sahnelere şahit oluyoruz, fakat kesin bir cevap var diyemeyiz çünkü aslında o flashback kısımlar biraz karışık, izlemeden anlamanız zor, ben de fazla spoiler vermek istemem. Yaşlı karakter Jijii'nin Ichi üzerindeki manipülasyonu, onun zaten kırılgan yapısını bir silaha dönüştürüyor. Ama bu durum Ichi'nin yaptığı şeyleri masumlaştırmıyor.
Ichi'ye acıyabiliyoruz, hatta bazı anlarda onu anlamaya çalışıyoruz. Fakat birkaç dakika sonra yaptığı şeyleri izlerken ekrana bakmakta zorlanıyoruz. Miike bizi sürekli bu iki duygu arasında bırakıyor. Ichi kurban gibi hissetirse de sonuç olarak yaptığı şeyler vahşice ve bundan keyif almıyor belki ama rahatsız da olmuyor.
Kakihara: Haz Arayışında Bir Sadomazoşist
Patronun birinci adamı Kakihara'nın patronuyla oldukça farklı bir ilişkisi var. Kakihara acı çekmekten zevk alan bir sadomazoşist ve patronu bu konuda onu en fazla tatmin eden kişi. Bu yüzden patronunun kaybolması onun için yalnızca patronunun kaybolması anlamına gelmiyor. Aynı zamanda alıştığı acının, haz duygusunun ve kendisine bu duyguyu yaşatan kişinin ortadan kaybolması anlamına geliyor.
Fakat işler biraz değişiyor. Kakihara'nın Ichi'yi aramasının temelinde biraz farklı bir sebep de var. Patronunu bulmak istiyor gibi görünse de aslında giderek kendisini tatmin edecek, ona daha önce yaşamadığı kadar büyük bir acı yaşatabilecek birini aramaya başlıyor. Ichi'nin ne kadar tehlikeli olduğunu öğrendikçe ona olan ilgisi de artıyor.
Ichi ve Kakihara arasındaki en büyük farkı görüyoruz. Ichi daha çok şiddete sürüklenirken, Kakihara şiddeti kendi isteğiyle arıyor. Biri acıdan kaçmaya çalışırken diğeri acının peşinden gidiyor. Fakat ikisi de sonunda aynı yere çıkıyor. Şiddet, ikisinin de hayatındaki boşluğu dolduran bir araç. Nitekim yüzleşmeleri de bir hâyli ilginç oluyor.
Miike’nin Şiddet Estetiği
Filmde öyle sahneler var ki normalde rahatsız olmamız, hatta gözümüzü kaçırmamız gerekiyor. Fakat Miike bu sahneleri o kadar abartılı ve grotesk bir şekilde gösteriyor ki istemsizce izleyesimiz geliyor ve yer yer bu sahneler komik de duruyor.
Filmin asıl rahatsız edici taraflarından biri de burada. Miike bize şiddeti göstermekle kalmıyor, ona verdiğimiz tepkiyi sorgulatıyor. Kan, çığlıklar ve bedenlerin parçalanması bir noktadan sonra gerçeklik hissini kaybedip çizgi film estetiğine yaklaşıyor. Fakat şiddetin arkasındaki acı hâlâ orada.
Bizi sadece ekranda gördüklerimiz değil, verdiğimiz tepkiler de rahatsız edebiliyor. Miike'nin amacı bu.
Şiddetle Doldurulan Boşluklar
Başta da değindiğimiz gibi, bir yakuza hikâyesi olarak başlayan bu filmin ana anlatısı yakuzalar değil, şiddet, haz ve güç. Filmdeki şiddetin altında sürekli başka bir şey arayan insanlar var. Kimi acı çekerek bir şey hissetmeye çalışıyor, kimi kendi korkularından kaçıyor, kimi ise başkalarını kontrol ederek kendisini güçlü hissetmeye çalışıyor.
Ichi'nin, Kakihara'nın ve Jijii'nin birbirinden çok farklı amaçları olsa da hepsinin ortak bir noktası var. Şiddet onların hayatında sadece bir araç değil, aynı zamanda kendilerini var etme ve yaşama biçimi. Bu yüzden filmdeki aşırı şiddet bir süre sonra sadece bol kanlı bir şov olmaktan çıkıyor. Karakterlerin içindeki boşluklar, arzular ve saplantılar ön plana çıkıyor.
Bütün bu karakterler dışarıdan birbirinden tamamen farklı görünse de, hepsi bir şekilde kendi eksikliklerinin içinde sıkışmış durumda.
Son Söz: Asıl Canavar
Görünürdeki tüm farklılıklarına rağmen film boyunca kurban, fail ve canavar arasındaki sınırların tamamen kaybolduğuna şahit oluyoruz. Ichi The Killer bittiğinde aklımızda sadece karikatürize edilmiş abartılı şiddet sahneleri kalmıyor. Aynı zamanda izlerken sürekli değişen duygu durumlarımız ve bu hastalıklı karakterleri yer yer ilginç bulup onları anlamaya çalışmamız kalıyor. Nihayetinde, Ichi The Killer bize eşi benzerine pek rastlanmayan çarpıcı bir deneyim bırakıyor.
